Z rajskich pól na półki bibliotek

Dodano lis 05, 2017

W 2012 r. podczas wykopalisk w egipskim porcie w Wadi El-Jarf nad Morzem Czerwonym odkryto starożytne dokumenty. Te zwoje papirusu datowane na 2550 r. p.n.e. opisują ostatnie lata budowy Piramidy Cheopsa za jego panowania. Były to najwcześniejsze znalezione dowody na istnienie papirusu w historii starożytnego Egiptu.

Około 4500 lat temu starożytni Egipcjanie sadzili ciborę papirusową, którą nazwali niebiańską trawą „Aaru” ze względu na to, że używali tej świętej rośliny do wytwarzania papierowych zwojów, które miały posłużyć do spisywania świętych pism. Starożytni Egipcjanie wynaleźli technikę wytwarzania papieru z łodyg tej trzciny, ściągając twardą, zieloną skórę, tnąc ją na długie, cienkie paski, namaczając je w świętych wodach Nilu i układając w dwie prostopadłe warstwy. Po uformowaniu arkusza był on na kilka dni umieszczany między dwiema warstwami delikatnego lnu i tak sprasowany pozostawiany do wyschnięcia, tworząc arkusz papieru do pisania. Kilka arkuszy papirusu łączonych było na końcach, tworząc zwój, który mógł liczyć nawet 3 metry długości. Otrzymywano zwój gotowy do zapisywania świętych manuskryptów.

W 1439 r. Johannes Gutenberg zrewolucjonizował wiedzę dzięki wynalezieniu czcionki ruchomej. Starożytnym Egipcjanom zawdzięczamy jednak wcześniejszą rewolucję związaną z wynalezieniem pisma ponad 4 tysiąclecia przed Gutenbergiem.

Starożytni Egipcjanie spisywali ważne informacje na kościach, ostrakach (glinianych tabliczkach), kamieniu i innych materiałach. Gdy jednak opracowali technikę wytwarzania papieru, którego nazwa „papirus” pochodzi od starożytnego słowa, którym określali święty papier, to właśnie jego zaczęli używać do pisania, rysowania i ilustrowania codziennego życia.

Dzięki zwojom papirusu możemy dowiedzieć się niemal wszystkiego o tym, jak żyli, kochali, komunikowali się i liczyli.